Sanat

 Bunu hep söylüyorum,çünkü karabasanlarım,korkularım bitmiyor.Öyle sanıyorumki
aşk bize güvenip verdiği büyüsünü,sırlarını,cesaretini,bilgeliğini ve ilkel yaban
ağrısını geri kılacak..Bunlar olurken içimiz ibir an üşüyecek,geçtiğini sanacağız.
Ama aslında ortada kalan insanlığımızın dibe vurmuş hellerinin resmidir.

***

Bana göre sanat,geleneksel anlayışların,alışkanlıkların yanı başınde kendini yeniden üretip,aşarak şekillenip gelişmiştir.İnsanlığın üretim
çabası içinde hem bu kaynaktan beslenip hem de ona katarak almıştır.İnsanın,insanlığın gelişip yetkinleşmesine katkı koyarak estetik anlayışın
oluşmasına vicdan ve insanlık etiğinin oluşmasında tuğla yada harç olmuştur.Toplumsal farklılıklar,çelişkiler ,acılar ve savaşlar olmasaydı,sanatçı bu
erdemli yola çıkmayacaktı belki de...


Üretim işikilerinde ya da paylaşımdaki bu çapraşıklığın,artistik eda ve estetik
kaygılara ifadenin de aracıdır sanat.Bu yanıyla da erk otorite ile sürekli karşı karşıyadır.
Yürüyüşü engellenmiş,yolu kesilmiştir.Sanatın belirgin çizgileri,halkın yaşayışına,
sosyo-ekonomik yapısına,gelenklerineikarakterine,psikolojisine dayanır.Sanata ulusal
renklerini kazandıran bu özelliktir.
Her ulusal sanat,evrensel sanatın tamamlayıcı öğesidir.Sanatçının asıl işlevi bilineni
değil,yok sayılanı,saklı tutulanı,gizli kalanı açığa çıkarmaktır.Bağımlı olmadan,
olup biteni doğru süzebilmektir.Yaranmak gibi bir derdi de yoktur...